تو زحمت میکشی نانت درآید ..

برای نان همی جانت درآید...

ولیکن آن یکی با یک اشاره ...

ز دست دیگری نانش درآید...

زمانی نان خالی لقمه ای بود...

ز دستم نان خالی هم درآید...

اگر دنیای ما هر گوشه این است ...

خدایا جان ما از تن درآید ...

رضا

ای الهه ام .. ای نگاهم .. ای همه امید و آه ام .. بی تو من عمری تباهم ..گفته بودی با تو هستم .. با وجودت شاد و مستم ..هر کجا خواهی نشینم .. من برایت خانه هستم ..حال بنگر خانه ات را .. آتش پیمانه ات را ..اندکی آهسته تر بین .. سوزش پروانه ات را ..گفتی از درد و غرورم .. با دلی سرد و صبورم ..با سکوتی ساده گویم .. حرفهایی در گلویم ..یاد دارم روز آخر .. شکوه ها کردی به داور ..نامت از نامم جدا گشت .. دین خود دادم به کافر..عاشقی را من ندانم .. قصه ها دیگر نخوانم ..حرف من اینک همین است .. بی تو من دیگر نمانم ..رضا شاعر

در جوانی آرزویم ریش بود ... ای بسا این آرزو چون نیش بود

در خیالم ظاهری زیباپسند ...می رهاند جانم از این راه ننگ

چشمها را بسته بودم بر جهان ... تا مبادا دیده بیند این و آن

در درونم غار تنگی ساختم ... با خیال آن بر جهان می تاختم

تا بدانستم چنین افکار مست ... حاصل از جهل مرکب بود و هست

ای خوشا آنی که در دل حاتم است ... در میان خلق همچون آدم است

رضا

به دستم کیف رسوایی ... برای خاطری در سر ...به دنبال کسی هستم ... که دل را میشود همسر ... نشستم گوشه ای دلتنگ ... گرفتم دفتری در دست...نوشتم کودکی زیباست ... خدا هم عاشقی تنهاست ... ولی کم کم به هوشم کرد... صدای سوتی از دنیا...قطار عمر من بودش ... که بی من میرود تنها ... من اندر خط آغازم .... ولی او می رود آخر ...کجای قصه گم کردم ... که مردن میشود باور.. دلم درگیر تنهاییست ... کنارم ساحلی خالیست ...کسی باور ندارد دل ... همان دریای طوفانیست... نشستن با دلی غمگین... چه سودی دارد ای عاشق...تو همرنگ جماعت شو ... که شاید دل شود قایق... من از بودن به یاد تو ... ندارم ترسی از حسرت ...من از جنس زمستانم

شده حتی قدمی با تو بیایم ،هستم،

با همین یک قدم از عمق وجودم ، مستم ،

تو برای سخن از رفتن خود آمده ای ،

من ولی شاد که دستی بدهی بر ، دستم،

ابر باران زده ات آمد و حالی بگرفت،

غرق باران شده ام، گرچه بگویی ، پستم،

گرچه با رفتن تو کل جهان راضی بود،

من رضا بر تو شدم ، بی تو همان، بد مستم،

می نویسم که همه خاطره ام یک قدم است ،

خاطر دفتر خود با قدمت من ، بستم،

رضا ۹۵/۳/۲۲

دلم گرفته ... گمانم گرفته ای امشب ؟ لبم گزیده ... لبانت گزیده ای امشب ؟ به لحظه لحظه ی بودنت تو را دهم سوگند به آتشم کشیده ... آهت کشیده ای امشب ؟ خیال خام من امشب به خواب دیدن بود ز سر پریده ... ز خوابت پریده ای امشب ؟ کلاف تازه به دستت چگونه خواهی بافت غمم تنیده ... کلافت تنیده ای امشب؟ برای حکم رضایت ز هر کسی خوردم... شنیده ام کنایه ... چه گفته ای امشب؟ به حکم عاشق بی کس به گوشه ای رفتم شدم بدون می مستت... چه خورده ای امشب؟ رضا